<<< | >>>

februari 2002 - Ons Clubje 75 jaar
 
Het eerste team van de Glanerbrugse korfbalvereniging Ons Clubje speelde van 1974 tot 1992 bescheiden maar constant in de derde klasse van de Koninklijke Nederlandse Korfbal Bond. Met een onderbreking van één jaar: 1976. Toen degradeerde het eerste één seizoen naar de Overijsselse Korfbal Bond. Reden van deze eenjarige degradatie: de bouw van het nieuwe clubhuis. Er moest worden getimmerd en gemetseld. De trainingavonden werden door de selectiespelers dan ook gebruikt om de vlotte voortgang van de bouw van ’t Korfke realiseren. Dat was even belangrijker dan de korfbalprestaties. Vriendschap, saamhorigheid en clubliefde vormen de basis van deze hechte familieclub. Al 75 jaar.
 
Glanerbrug – Lenie Doeven (61 jaar) en Riki Lok (73 jaar) zijn samen op de kop af 106 jaar lid van Ons Clubje. Riki Lok was 17 toen haar nichtje Riekie Burink haar vlak na de oorlog als lid opgaf. ‘Ik kreeg van mijn nichtje een zwarte rok, een witte blouse en gymnastiekschoenen,’ schetst Riki Lok die zelf vindt dat ze niet bepaald een korfbaltalent was. ‘We hadden thuis niks, we waren met z’n zevenen. Jarenlang hebben we met een vaste groep meiden in het eerste gspeeld. Allemaal vriendinnen. Op een gegeven moment bleef ik echter als enige over, omdat de andere meiden allemaal verkering kregen.’
In huize Doeven aan de Ekersdijk draaide alles om korfbal. Het was een echte familieaangelegenheid. Vader Doeven was in de jaren 30 en 40 voorzitter. ‘Mijn vader was lid van het eerste uur. Hij kon in 1927 niet bij de oprichting aanwezig zijn, omdat hij toen in militaire dienst was,’ vertelt Lenie Doeven. ‘Als kind werd het korfbal je met de paplepel ingegoten. Mijn broer Harry was al op zijn tiende actief. Zelf heb ik altijd voor de lol gespeeld en nooit gespeeld om te winnen. Ik kwam in het eerste omdat er te weinig dames waren. En je mocht vooral niet ziek worden. In de winter speelden we nog buiten. Je ging zelfs met een griepje het veld in. Na afloop kwam je er opgeknapt weer uit.’ Lenie weet nog dat Ons Clubje in het begin een eliteclubje was van vooral Glanerbrugse ondernemers.
Op 13 februari 1927 richtten de ondernemende dames Riek van der Meulen, Mien Kooi, Gerrie Dapper en Truus Kuiper de korfbalvereniging Oefening Baart Kunst op. Als trainer werd oud-DOS speler Gerrit Keeler aangetrokken. De clubkleuren zwart-wit kwam tot uiting in een wit shirt (heren) of witte blouse (dames) en een zwarte broek (heren) of zwarte rok (dames). Ook werd in de eerste jaren gespeeld in lange kousen. Bovendien schreef de bond toen het dragen van een muts voor. En afgezakte kousen leverde in die tijd zonder meer een waarschuwing op van de scheidsrechter. Na twee jaar veranderde OKB in Ons Clubje omdat er nog een vereniging met dezelfde naam was. Het eerste jaar werd er met drie twaalftallen aande competitie deelgenomen. In die begin jaren werd het eerste team onder leiding van Gerrit Keeler kampioen en promoveerde naar de toenmalige eerste klasse van de Overijsselse Korfbal Bond. Het afscheid van trainer-speler Gerrit Keeler betekende het einde van de successen van de Glanerbrugse korfbalclub in de eerste jaren. Ons Clubje kon in de jaren 30 het hoofd met pijn en moeite boven water houden. Ook na de oorlog waren er problemen om een volledig twaalftal in het veld te krijgen. Mede als gevolg van het ontberen van een eigen accommodatie. Eerst speelde Ons Clubje bij bad Scheffer, ook wel bad Bosman genoemd aan de Tolstraat. Van 1956 tot 1965 werd er op een weiland aan de Nieuw Frieslandstraat gespeeld. ‘We speelden op een stoppelveld,’ herinneren Riki Lok en Lenie Doeven zich. ‘Eerst kleedden we ons bij café Muller aan de Veldstraat om. Maar toen we daar niet meer terecht konden werd het bijhok van de familie Luider aan de Nieuw Frieslandstraat als ‘kleedruimte’ gebruikt. We moesten ons wassen in zinken kommen. Later kregen we een caravan, zo’n eitje, langs het veld om ons om te kleden. Door het vocht groeide er al gauw schimmel en paddestoelen aan de binnekant. De familie Eman, ook uit de Nieuw Frieslandstraat, bracht ons thee in de rust. Daar haalden de jongens na de wedstrijd ook het water om ons te wassen,’ aldus Doeven en Lok.
Toen werd het weiland/terrein in 1965 werd verkocht moest Ons Clubje weer het veld ruimen. Nog voordat de korfballen hun definitieve stek aan de Ekersdijk kregen werd er nog gespeeld aan de Rechterlaan, op het Bultserve en bij de manege aan de Slankweg op het Dolphia. Eind 1965 kreeg Ons Clubje een weide toegewezen. Eindelijk een eigen terrein dachten de Glanerbrugse korfballers. Groot was de teleurstelling toen bleek dat de weide met afwateringssloten en een grote drinkwaterkuil alle behalve geschikt was om te korfballen. Het zwerversbestaan werd dus nog een paar jaar voortgezet. . Pas in 1968 kwam er een einde aan het nomadenbestaan van de club. Dankzij de gigantische inzet van de vele vrijwilligers kon de drassige weide worden omgetoverd in een korfbalveld. Een omgebouwde directiekeet fungeerde als kantine, kleedkamers en toiletten. Omdat er door de leden tot ’s avonds laat aan de accommodatie werd gewerkt werd er op het sportieve vlak weinig gepresteerd.
Maar nu de accommodatie voldeed kwam de vereniging wel weer tot bloei. Mede dankzij de inspanningen van de van Rigtersbleek overgekomen Bertus Vink promoveerde Ons Clubje in het seizoen ’75 – ’75 naar de derde klasse van de K.N.K.B. Lenie Doeven bleef in die tijd ook als getrouwde vrouw deel uit maken van het eerste. ‘Gelukkig hield Bertus er rekening mee als ik na een bevalling weer begon te trainen,’ vertelt Lenie Doeven. ‘Bij Bertus moest je altijd veel rondjes lopen om het veld. Hij trainde veel op conditie. Maar hij zei dan tegen mij ‘Lenie jij mag het vanavond wel rustig aan doen’. Maar na de vierde bevalling heb ik het maar laten zitten en ben er niet meer aan begonnen.’ Tot 1992 speelde de club constant in de derde klasse. Alleen in 1976 degradeerden de korfballers dus één seizoen naar de OKB. Op dit moment neemt Ons Clubje met vier seniorenteams, een aspiranten- en een pupillenteam aan de competitie deel.
  
Glanerbrug, 11 februari 2002, Jenne Smit